با فاصله از دو چشم لیلی چه کنم؟

در لفظ کشم تو را، به معنی چه کنم؟

قابیلم و با عشق خودم را کشتم

با نعش خودم، کلاغ وحشی! چه کنم؟

یخ زدن حال عجیبیست آه می داند فقط
تلخی این جاده ها را راه می داند فقط
بین این صدها مسلمان در چنین شهری غریب
حال و روز مرتضی را چاه می داند فقط!

نارنجی ار از تیغ غمی تلخ شود

اشعارم اگر به ماتمی تلخ شود

شیرینی کل عالمی، در عدمت

حق دارد اگر شکر کمی تلخ شود

عشق است که بیچارهی غم ساخته ما را

از چاله درآورده چَه انداخته ما را

بس خار که پهلوی گلی سرخ نشانده

چون ناپدر معرکه نشناخته ما را

قرآن رجیمیم که دستان جُهودش

از بیم دوصد مخمصه افراخته ما را

این لات خراباتی لایعقل بدمست

باری به قماری به بلا باخته ما را

افسار نشین در میخانه نبودیم!

بنگر ز کجا تا به کجا تاخته ما را

درویش! مپندار که در عقد بلایی

تنها به یکی حجله نپرداخته ما را!

روزها فکر منی در دل شب ها سخنم

اینچنین غافل از احوال دل خویشتنم

جوان سر به زیر حوزه های علمیه را

وعید بوسه ی رایگانت انقلابی کرد !

عادت رفتن به سرت بود و من

دل به تو دادم که مسافر شدم

نازنینا منم آن تا به ابد زنده به عشق

حال ما را بگذار و پی اموات بگیر

نبود و دردسرم بود، رسید و دردسر افزود!

دلا! چه می شد اگر عقل، نمی رسید و نمی بود!؟

از شعر تر ما جهانی به قیام است

ما باز به درگاه تو در حال سجودیم

تا عشق با شهری هوس باید بسازیم

تنها میان خار و خس باید بسازیم

از هرچه غیر از شعله تا آزاد باشیم

ای کرم ابریشم قفس باید بسازیم